تبلیغات افزایش بازدید و افزایش فروش در ارم بلاگ
پکیج همه‌کاره زیبایی طب جامع
دیگه نگو شام چی بپزم !! ○مجله آشپزی شکمو○
از اخبار گوگل و تغییرات سئو جا نمون!
پی بردن به اینکه نوجوانتان به خودش آسیب می‌زند، می‌تواند بسیار هولناک باشد. ممکن است بخواهید تمام اشیاء تیز را از خانه جمع کنید، از او توضیح بخواهید یا بپرسید چرا چنین کاری با خودش می‌کند. این واکنش‌ها قابل درک هستند، اما می‌توانند ادامه گفتگو را برای نوجوانتان دشوارتر کنند.
آسیب‌رسانی به خود اغلب با درد عاطفی، استرس، اضطراب، افسردگی، تروما (آسیب روانی) یا احساس ناتوانی در تحمل فشارها مرتبط است. این رفتار همیشه به معنای تمایل نوجوان به مرگ نیست، اما به هر حال باید جدی گرفته شود. گام نخست، درک آنچه در حال رخ دادن است و دریافت کمک مناسب می‌باشد.
وقتی نوجوانان به خودآسیبی روی می‌آورند: نشانه‌ها، حمایت و امید
خودآسیبی در نوجوانان می‌تواند ترسناک و گیج‌کننده باشد، اما والدین و متخصصان می‌توانند با ارائه راهنمایی‌های درست، تأثیری واقعی و مثبت داشته باشند.
بیشتر مردم تصور میکنند که خودآسیبی پدیده‌ای آشکار است؛ چیزی که دیده می‌شود، نمایشی است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
اما برای بسیاری از نوجوانان، این رفتار در خفا رخ می‌دهد: پشت درهای قفل‌شده‌ی حمام، زیر آستین های بلند، و در لحظاتی که از بیرون، بحرانی به نظر نمی‌رسند.
خودآسیبی که اغلب «بریدن» (cutting) نامیده می‌شود و در اصطلاح تخصصی «آسیب به خود بدون قصد خودکشی» (nonsuicidal self-injury) خوانده می‌شود — بسیار شایع‌تر از آن چیزی است که بسیاری تصور میکنند. حدود ۱۷ درصد از نوجوانان و تقریباً ۱۵ درصد از دانشجویان ، به نوعی دچار رفتار آسیب‌رساندن به خود شده‌اند.
این رفتار معمولاً در اوایل نوجوانی، یعنی بین ۱۱ تا ۱۴ سالگی آغاز می‌شود و اغلب با رسیدن به اوایل بزرگسالی کاهش می‌یابد. با وجود افزایش پوشش رسانه‌ای و توجه پژوهشی به این موضوع، همچنان تصورات نادرستی در این باره وجود دارد.
نوجوانانی که دست به خودآسیبی (بدون قصد خودکشی) می‌زنند، اغلب هیجانات را شدیدتر از همسالان خود تجربه میکنند و معمولاً نسبت به خود بسیار منتقد هستند. با کسانی که به خود آسیب می‌زنند، ممکن است در کنارِ داشتنِ سطح بالایی از خودانتقادی، مهارتهای لازم برای مدیریت هیجانات خود را نداشته باشند.
با توجه به شدت رفتارهای خودآسیب‌رسان، شاید تصور شود که تشخیص این رفتار آسان است؛ اما اغلب این‌طور نیست. بیشتر نوجوانانی که به خود آسیب می‌زنند، زخم‌هایشان را پنهان میکنند؛ آنها بخش‌هایی از بدن مانند شانه‌ها، مچ پاها، شکم یا ران‌ها را که معمولاً با لباس پوشیده میشوند. می‌برند یا می‌سوزانند. این رفتار معمولاً در خلوت، اغلب در خانه و به تنهایی انجام می‌شود؛ موضوعی که تشخیص آن را برای والدین و معلمان به‌ویژه دشوار می‌سازد.
«دلیل این امر آن است که اکثر نوجوانان هنگام آسیب رساندن به خود، به دنبال جلب توجه نیستند. در واقع، عملِ آسیب رساندن به خود، برای نوجوان نوعی تسکین از رنج‌ها و فشارهای عاطفی به همراه می‌آورد.» انگیزه‌ها می‌توانند متفاوت باشند، اما مدیریت هیجان‌های طاقت‌فرسا، عامل اصلی در بیشتر نوجوانانی است که به خود آسیب می‌رسانند.
احساس کردن چیزی: مقابله با بی‌حسی عاطفی یا احساس خلأ.
حواس‌پرتی: تغییر کانون توجه از احساسات یا مشکلات طاقت‌فرسا.
خودتنبیهی: ابراز نفرت از خود یا احساسِ «لیاقت نداشتن».
برقراری ارتباط: «ممکن است کلمات نادیده گرفته شوند، اما خودآسیبی واکنش‌هایی را برمی‌انگیزد.»
تأثیر اجتماعی: قرار گرفتن در معرض رفتار همسالان یا آنچه در فضای آنلاین دیده می‌شود.
در برخی موارد، نوجوانانی که افکار خودکشی دارند، ممکن است به جای اقدام به خودکشی، از خودآسیبی برای تسکین موقتِ رنج و پریشانی خود استفاده کنند.
اگرچه خودآسیبی به خودی خود یک تشخیصِ سلامت روان محسوب نمی‌شود، اما اغلب با اختلالات متعددی از جمله «اختلال شخصیت مرزی» (BPD) و «اختلال استرس پس از سانحه» (PTSD) و موارد دیگر مرتبط است. با این حال، نوجوانانی که معیارهای این اختلالات یا سایر مشکلات سلامت روان را ندارند نیز ممکن است دست به خودآسیبی بزنند.
انواع خودآسیبی
خودآسیبی می‌تواند اشکال گوناگونی داشته باشد که برخی از آنها آشکارتر از دیگران هستند.
بزرگ‌ترین دسته در میان رفتارهای خودآسیبی (که با قصد خودکشی همراه نیستند)، «بریدن» است. نوجوانان با استفاده از تیغ، چاقو، خرده‌شیشه یا سایر اشیاء تیز، بدن خود را می‌برند.
دومین شکلِ شایعِ خودآسیبی، «سوزاندن» است. سایر رفتارهای کمتر رایج شامل کندن پوست، مشت زدن به خود، یا حتی شکستن استخوان‌هاست.
زخم‌های ایجاد شده معمولاً سطحی هستند، اما تعداد کمی از نوجوانان آسیب‌های شدیدتری به خود وارد میکنند.
تفاوت خودآسیبی با داشتن قصد خودکشی
یک تصور غلطِ رایج دیگر این است که خودآسیبی و رفتارِ منجر به خودکشی، یکسان هستند.
اگرچه این رفتارها با هم مرتبط‌اند، اما تفاوت‌های مهمی میان آنها وجود دارد. اقدام به خودکشی با قصدِ پایان دادن به زندگی همراه است، در حالی که خودآسیبی معمولاً کارکردی عاطفی دارد و نه لزوماً تمایل به مرگ.
اگرچه دلیل واحدی برای روی آوردن افراد به خودآسیبی (بدون قصد خودکشی) وجود ندارد، اما نوجوانان ممکن است برای مقابله با تعارضات خانوادگی، استرس تحصیلی، پریشانی‌های مربوط به هویت، یا فشارهای اجتماعی، بیشتر به خودآسیبی روی بیاورند.
نکته مهم این است که اگرچه اکثر افرادی که به خود آسیب می‌زنند قصد مرگ ندارند، اما عدم درمانِ این رفتار می‌تواند خطر خودکشی را افزایش دهد. خودآزاری و افکار و رفتارهای خودکشی، عوامل خطر مشترکی مانند حساسیت عاطفی بالا، انزوا، مهارتهای مقابله‌ای محدود و سابقه سوءمصرف مواد را به اشتراک می‌گذارند.
تحقیقات نشان می‌دهد که در میان نوجوانانی که به خودآزاری غیرخودکشی دست می‌زنند، ۷۰٪ حداقل یک بار اقدام به خودکشی کرده‌اند و بیش از نیمی از آنها چندین بار تلاش کرده‌اند.
خودآزاری قابل درمان است، اما مهم است که نوجوانانی که خودآزاری میکنند در اسرع وقت کمک دریافت کنند. اکثر نوجوانانی که درمان مناسب دریافت میکنند، راه‌های سالم‌تری برای مدیریت احساسات خود پیدا میکنند.
مشاهده علائم خودآزاری
والدین و معلمان معمولاً اولین افرادی هستند که متوجه خودآزاری در جوانان میشوند. نشانه‌هایی که باید به آنها توجه کرد عبارتند از:
پوشیدن لباس آستین بلند در ماه‌های گرم‌تر یا حالت تدافعی گرفتن در مورد انتخاب لباس
استفاده مکرر از مچ‌بند یا بانداژ، یا اجتناب از فعالیت‌هایی که پوست در معرض دید قرار می‌گیرد
بریدگی‌ها، سوختگی‌ها یا کبودی‌های بی‌دلیل
بافت‌های خونی یا اشیاء تیز در محیط اطراف نوجوان یافت می‌شود
مراجعه منظم نوجوان به پزشک گاهی اوقات می‌تواند مشکل را آشکار کند، زیرا پزشکان ممکن است در طول معاینه فیزیکی متوجه جراحات شوند. همسالان نیز ممکن است در صورت مشاهده تغییرات در رفتار نوجوان، نگرانی‌هایی را مطرح کنند.
در حالی که آگاهی از علائم خودآزاری مهم است، نظارت دقیق بر بدن نوجوان برای یافتن شواهد می‌تواند نتیجه معکوس و مزاحم داشته باشد.
یک رویکرد متعادل - مراقب ماندن در عین اولویت دادن به ارتباط آزاد - اغلب مؤثرتر است.
والدین و مراقبان باید چه نشانه‌هایی از آسیب‌رسانی به خود را جدی بگیرند؟
گاهی اوقات نشانه‌ها آشکار هستند. ممکن است متوجه بریدگی‌ها، سوختگی‌ها، خراش‌ها یا زخم‌هایی شوید که بدون دلیل مشخصی مدام ظاهر میشوند. ممکن است نوجوانتان در هوای گرم شروع به پوشیدن لباس‌های آستین‌بلند یا شلوارهای بلند کند، یا هنگام تعویض لباس، بیش از حد معمول نسبت به حفظ حریم خصوصی حساس شود.
تغییرات رفتاری نیز ممکن است بروز کنند. شاید نوجوانتان ناگهان زمان بیشتری را به تنهایی بگذراند، از معاشرت با دوستان دست بکشد، تحریک‌پذیرتر شود یا در برابر مشکلات کوچک، احساس ناتوانی و درماندگی کند. ممکن است جملاتی از او بشنوید که حاکی از احساس بی‌ارزشی، ناامیدی یا سربار بودن است. وجود یک نشانه به تنهایی لزوماً به معنای آن نیست که نوجوانتان به خود آسیب می‌زند؛ بلکه مشاهده یک «الگو» است که نیاز به بررسی دقیق‌تر دارد.
وقتی نوجوانی به شما می‌گوید که به خودش آسیب می‌زند، چگونه باید واکنش نشان دهید؟
سعی کنید گفتگوی اولیه را در فضایی آرام پیش ببرید. ممکن است ترسیده باشید، اما فریاد زدن یا اجبار نوجوان به توقف فوری رفتار، می‌تواند باعث قطع گفتگو شود. از برخورد با آسیب‌رسانی به خود به عنوان یک «رفتار بد» که مستحق تنبیه است، پرهیز کنید.
ابتدا شنونده باشید. بپرسید این رفتار از چه زمانی آغاز شده و نوجوانتان درست پیش از آسیب رساندن به خود، چه احساسی دارد. همچنین می‌توانید بپرسید که آیا او به خودکشی فکر کرده یا برنامه‌ای برای پایان دادن به زندگی‌اش دارد یا خیر.
طرح این پرسشها ممکن است دشوار یا ناخوشایند باشد، اما بسیار مهم هستند. سپس، هماهنگی‌های لازم را برای ارزیابی وضعیت او توسط یک متخصص سلامت روان که در حوزه نوجوانان فعالیت می‌کند، انجام دهید.
در مواقع بحرانیِ آسیب‌رسانی به خود، چه کاری می‌توانید انجام دهید؟
برخی شرایط به گونه‌ای هستند که نمی‌توان منتظر نوبت معمولِ درمان ماند. اگر نوجوانتان دچار آسیب‌دیدگی جدی شده، بیش از حد دارو مصرف کرده (اوردوز)، از قصد خود برای پایان دادن به زندگی‌اش سخن می‌گوید، یا نمی‌تواند امنیت خود را حفظ کند، فوراً به دنبال کمک‌های پزشکی یا روان‌پزشکی اورژانسی باشید. تا زمان رسیدن کمک، در کنار او بمانید.
اگر وضعیت اضطراری فوری وجود ندارد، با ارائه دهنده خدمات درمانی نوجوان خود در مورد ایجاد یک برنامه ایمنی صحبت کنید. این برنامه می‌تواند علائم هشدار دهنده، افرادی که نوجوان شما می‌تواند با آنها تماس بگیرد و اقداماتی که می‌تواند هنگام قوی شدن میل به خودآزاری انجام دهد را شناسایی کند. همچنین ممکن است لازم باشد دسترسی به داروها، سلاح‌ها یا سایر وسایل خطرناک را در خانه دشوارتر کنید.
خود رفتار تنها بخشی از چیزی است که نیاز به توجه دارد. یک درمانگر معمولاً می‌خواهد بداند قبل از خودآزاری نوجوان شما چه اتفاقی می‌افتد.
شاید آنها پس از مشاجره با یک دوست احساس طرد شدن کنند. شاید فشار مدرسه غیرقابل تحمل شود. برخی از نوجوانان وقتی بی‌حس میشوند و می‌خواهند چیزی را احساس کنند، خودآزاری میکنند. برخی دیگر آن را راهی برای رهایی از خشم یا درد عاطفی توصیف میکنند. درمان می‌تواند به نوجوان شما کمک کند تا زودتر متوجه این الگوها شود. رویکردهایی مانند CBT و DBT همچنین می‌توانند به نوجوانان کمک کنند تا روی تنظیم عاطفی، حل مسئله، ارتباط و کارهایی که هنگام شروع پریشانی باید انجام دهند، کار کنند.
کدام مهارتهای مقابله‌ای می‌تواند به نوجوانان در جایگزینی رفتارهای خودآزاری کمک کند؟
معمولاً گفتن «فقط حواس خودت را پرت کن» به یک نوجوان کافی نیست. آنها به چیزی نیاز دارند که بتوانند در مواقع نیاز شدید از آن استفاده کنند. این ممکن است شامل ترک یک موقعیت استرس‌زا، تماس با کسی که به او اعتماد دارند، نوشتن احساساتشان، ورزش کردن، گوش دادن به موسیقی، تمرین تنفس آرام یا استفاده از تکنیک‌های زمینی باشد.
استراتژی‌های مختلف برای افراد مختلف مؤثر است. یک درمانگر می‌تواند به نوجوان شما کمک کند تا بفهمد کدام یک واقعاً نیاز را کاهش می‌دهد، نه اینکه لیست طولانی از پیشنهاداتی را که هرگز از آنها استفاده نمی‌کند، به او بدهد. ایده این است که وقتی اوضاع غیرقابل تحمل است، بیش از یک گزینه به نوجوان خود بدهید.
درمان هفتگی ممکن است برای برخی از نوجوانان مؤثر باشد. برخی دیگر به حمایت بیشتری نیاز دارند. اگر خودآزاری بیشتر اتفاق می‌افتد، نوجوان شما در حفظ امنیت خود مشکل دارد، مدرسه در حال فروپاشی است یا درمان سرپایی منظم کافی نبوده است، یک برنامه ساختاریافته‌تر ممکن است ارزش بررسی داشته باشد.
ایده‌هات ارزش دیده‌شدن دارن؛ وبلاگت رو بساز!
سایت داری؟ نکات سئو رو اینجا دنبال کن!
از اخبار گوگل و تغییرات سئو جا نمون!
سایت داری؟ اخبار مهم گوگل و سئو رو در تلگرام دنبال کن!
پکیج همه‌کاره زیبایی طب جامع
مشاهده
وبلاگ وبلاگ سلامتی
