» خطر عفونتهای قارچی درمان نشده در دوران بارداری
عفونت قارچی در دوران بارداری: علل و درمانها
تجربه عفونت قارچی در دوران بارداری برای بسیاری از مادران باردار غیرمعمول نیست، اما مانند هر عفونت دیگری در این دوران حساس از زندگی، درک همه چیز در مورد این بیماری مهم است. اگرچه بارداری دوران هیجانانگیزی در زندگی است، اما زمانی است که احتمال ابتلا به عفونت قارچی نیز در آن بیشتر است. علاوه بر تغییرات سیستم ایمنی و تغییرات هورمونی که میتواند تعادل pH واژن شما را مختل کند، ترشحات واژن شما ممکن است در دوران بارداری حاوی قند بیشتری باشد که مخمر میتواند از آن تغذیه کند. این میتواند باعث رشد بیشتر مخمر و در نتیجه عفونت قارچی شود.
خطرات عدم درمان عفونتهای قارچی در دوران بارداری
به طور کلی، خطرات عدم درمان عفونت قارچی این است که در صورت پارگی پوست یا خراشیدن پارگی های ریز در پوست، ممکن است علائم شدیدتری ایجاد شود که منجر به ناراحتی بیشتر و عفونت پوستی شود. مواردی وجود دارد که زنان در نتیجه عفونت قارچی واژن درمان نشده، دچار خستگی بیشتر، مشکلات گوارشی یا برفک دهان میشوند، اما این موارد نادر هستند.
اگر باردار هستید، میتوانید مطمئن باشید که عفونتهای قارچی معمولاً روی جنین در حال رشد تأثیری ندارند. با این حال، احتمال کمی وجود دارد که مخمر کاندیدا در حین زایمان طبیعی به نوزاد منتقل شود. این میتواند منجر به برفک دهان نوزاد شود که اساساً یک عفونت قارچی است که دهان، ناخن ها، چشمها، چینهای پوستی گردن و زیر بغل یا ناحیه تناسلی را تحت تأثیر قرار میدهد.
اگر علائم عفونت قارچی - مانند قرمزی واژن، خارش و ترشح - را دارید ، یکی از دلایل مهم برای تماس با پزشک و درمان فوری این است که ممکن است عفونت قارچی نباشد. ممکن است عفونت ادراری، واژینوز باکتریایی، عفونت مقاربتی یا نوع دیگری از عفونت داشته باشید که به طور بالقوه میتواند به نوزاد شما آسیب برساند یا منجر به زایمان زودرس شود. حتی اگر قبلاً عفونت قارچی داشتهاید، در دوران بارداری و با علائم، هوشمندانه است که ابتدا با پزشک خود صحبت کنید.
عفونت قارچی در دوران بارداری و شیردهی
بسیاری از زنان در دوران بارداری دچار عفونت قارچی میشوند و برخی نیز در دوران شیردهی به آن مبتلا میگردند. این عفونت خطرناک نیست و میتوان آن را با داروهایی که بدون نسخه در دسترس هستند، درمان کرد.
عفونت قارچی در دوران بارداری
تخمین زده میشود که حدود ۷۵ درصد از زنان، حداقل یک بار در طول زندگی خود دچار عفونت قارچی میشوند. عامل این وضعیت، نوعی قارچ به نام «کاندیدا» (Candida) است که میتواند در بخشهای مختلف بدن ظاهر شود، اما بهویژه در ناحیه واژن و دستگاه گوارش شایع است. عفونت زمانی رخ میدهد که تعادل فلور باکتریایی واژن به هم بخورد؛ این امر باعث تکثیر بیشازحد قارچ در واژن میشود. احتمال ابتلا به عفونت قارچی در زنان باردار حدود ۲ تا ۱۰ برابر بیشتر است (!) که این مسئله ناشی از تغییرات سطح هورمونها در دوران بارداری و تأثیر آن بر سیستم ایمنی بدن میباشد.
علائم این عفونت شامل قرمزی مخاط، خارش و ترشحات دانهدانه (شبیه پنیر دلمه شده) است. درمان عفونت قارچی در دوران بارداری معمولاً دشوارتر است و حتی پس از درمان، احتمال بازگشت آن بیشتر میباشد. داروهایی برای درمان این عفونت وجود دارد که بدون نسخه قابل تهیه هستند، اما پیش از اقدام به درمان خودسرانه، حتماً با ماما یا پزشک خود مشورت کنید.
هیچ راه قطعی برای پیشگیری از عفونت قارچی وجود ندارد، اما عاقلانه است که از شستشوی بیشازحد واژن و استفاده از هر نوع صابون در ناحیه خودداری کنید. از آنجا که قارچها در دمای ۶۰ درجه سانتیگراد از بین میروند، شستن لباسهای زیر با دمای ۶۰ درجه میتواند مفید باشد. این نوع عفونت قارچی جزو بیماریهای مقاربتی محسوب نمیشود.
خطر انتقال عفونت قارچی به جنین بسیار ناچیز (کمتر از ۱ درصد) است و احتمال ابتلای نوزاد به عفونت در حین زایمان طبیعی نیز بسیار نادر میباشد؛ اگرچه در زمان زایمان، در واژن بسیاری از زنان باردار (۲۰ تا ۳۰ درصد) قارچ وجود دارد.
عفونت در دوران شیردهی
زنان شیرده ممکن است دچار عفونت قارچی در ناحیه نوک پستانها و گاهی در شیر خود شوند. این وضعیت معمولاً پس از مصرف آنتیبیوتیک برای درمان عفونتی دیگر، یا در صورتی که نوک پستانها دچار زخم یا اگزما شده باشند، رخ میدهد. علائم عفونت قارچی پوست شامل قرمزی، خارش، سوزش، درد هنگام شیردهی و/یا وجود نواحی پوستهپوسته است.
اگر شما دچار عفونت قارچی شوید، احتمال دارد نوزادتان نیز همزمان در دهان خود دچار قارچ شود؛ وضعیتی که به آن «برفک دهان» میگویند. برای تشخیص تفاوت میان عفونت قارچی در دهان کودک و باقیماندههای شیر، میتوانید سعی کنید لکههای سفید را با خراشیدن پاک کنید. اگر این لایه سفید با خراشیدن از بین نرود، احتمالاً همان برفک دهان است. در صورت مشاهده چنین علائمی در کودک، باید با یک مرکز بهداشت کودکان تماس بگیرید.
آیا درمان عفونت قارچی در دوران بارداری بیخطر است؟
مراجعه به پزشک همچنین میتواند به تعیین درمان مناسب برای شما کمک کند. بسیاری از درمانهای موضعی عفونت قارچی بدون نسخه، داروهای داخل واژن و شیافهای واژن، مانند داروهای Monistat، در دوران بارداری بیخطر هستند. اما برخی دیگر بیخطر نیستند و برخی داروهای خوراکی مانند داروهای حاوی فلوکونازول برای افراد باردار توصیه نمیشوند.
میگوید که محصولات واژینال حاوی میکونازول (مانند مونیستات)، ترکونازول و کلوتریمازول «میتوانند در هر مرحله از بارداری استفاده شوند و خطر نقص مادرزادی یا سایر عوارض بارداری را ایجاد نمیکنند. » توصیه میشود از درمان عفونت قارچی هفت روزه استفاده کنید که به جای دوزهای بالاتر در طول یک یا سه روز، هر روز دوز کمتری به شما میدهد.
نگران نباشید که نمیتوانید در دوران بارداری داروهای خوراکی برای عفونت قارچی مصرف کنید، حتی اگر قبلاً برای شما مؤثر بودهاند. ثابت شده است که مونیستات چهار برابر سریعتر از فلوکونازول علائم را تسکین میدهد.
چگونه از عفونت قارچی در دوران بارداری جلوگیری کنیم؟
از آنجایی که عفونتهای قارچی در دوران بارداری اغلب به دلیل تغییراتی در بدن شما هستند که نمیتوانید آنها را کنترل کنید، ممکن است نتوانید از بروز عفونت قارچی جلوگیری کنید. با این حال، اقداماتی وجود دارد که میتوانید برای کاهش خطر کلی خود - چه باردار باشید و چه نباشید - انجام دهید.
این مراحل عبارتند از:
پوشیدن لباسهای گشاد و لباسهایی که از پنبه یا سایر مواد قابل تنفس ساخته شدهاند.
اگر لباسهایتان در اثر عرق، ورزش یا نشستن روی چیزی خیس خیس شد، در اسرع وقت لباسهایتان را عوض کنید و لباسهای تمیز و خشک بپوشید.
بعد از شنا یا حمام، قبل از لباس پوشیدن، کاملاً خشک شوید.
ماست (پاستوریزه) حاوی باکتریهای زنده یا مکمل پروبیوتیکی که پزشک توصیه میکند را در رژیم غذایی خود بگنجانید. تعادل باکتریهای «خوب» به کنترل رشد مخمر کمک میکند.
برای شستن ناحیه اطراف واژن خود از یک شوینده ملایم و بدون عطر مخصوص بانوان استفاده کنید.
خبر خوب این است که عفونتهای قارچی معمولاً بیضرر هستند ، چه برای مادر و چه برای کودک، به خصوص اگر به سرعت تشخیص داده و درمان شوند. اگر عفونت قارچی در زمان زایمان وجود داشته باشد، ممکن است عفونت به نوزاد منتقل شود، اما این عفونت به راحتی با یک داروی ضد قارچ رایج برای نوزاد شما قابل درمان است.
علائم عفونت در دوران بارداری
با توجه به سطح پویای هورمونها در بدن در دوران بارداری، عفونتهای قارچی شایعتر هستند و میتوان آنها را با تعدادی از علائم تا حدودی واضح شناسایی کرد. علامت معمولی که افراد ابتدا تشخیص میدهند، احساس خارش، سوزش یا ناراحتی در اطراف واژن است که با مقدار غیرمعمولی از ترشحات همراه است . این ترشحات همچنین ممکن است شیری یا سفید باشد، اما میتواند رنگهای دیگری مانند زرد یا سبز نیز داشته باشد. بوی این ترشحات معمولاً مخمری مانند نان است. یکی دیگر از علائم رایج، احساس درد یا سوزش در هنگام ادرار کردن و رابطه است.
علل عفونت قارچی در دوران بارداری
همانطور که در بالا ذکر شد، علل عفونت قارچی در دوران بارداری در درجه اول افزایش سطح هورمونها در بدن است که میتواند تعادل مخمر در واژن شما را بر هم بزند. با این حال، این تعادل میتواند توسط عوامل دیگری نیز مختل شود، مانند مصرف آنتیبیوتیکها یا برخی داروهای استروئیدی. اگر از نظر فعال هستید، میتواند تعادل مخمر در واژن را تغییر دهد و منجر به رشد بیش از حد آن شود.
درمانها
قابل اعتمادترین درمان برای عفونت قارچی شامل مونیستات، داروهای خوراکی یا کرمهای مختلف است. در بیشتر موارد، این کرمهای ضد قارچ باید به مدت 5 تا 7 روز در داخل واژن و همچنین روی پوست اطراف ناحیه آسیبدیده استفاده شوند. هر دارو متفاوت خواهد بود، اما گزینههای بدون نسخه و با نسخه نیز وجود دارد. اگرچه میتوانید کرمهای مخصوص عفونت قارچی را بدون نسخه خریداری کنید، اما بهتر است در مورد عفونت قارچی مشکوک، به خصوص اگر باردار هستید، با پزشک خود صحبت کنید. این میتواند نشانه مشکلات زمینهای جدیتری باشد و ارزش مراجعه به پزشک را دارد. در بیشتر موارد، عفونت قارچی هیچ تهدیدی برای فرزند متولد نشده شما ایجاد نمیکند، اما همیشه بهتر است که ایمن باشید تا متاسف.
پیشگیری
اگر میخواهید از عفونت قارچی جلوگیری کنید، باید در انتخاب لباس، عادات بهداشتی، رژیم غذایی و استفاده از محصولات آرایشی خود هوشیار باشید.
لباس - لباس زیر نخی و گشاد بپوشید که به واژن شما اجازه تنفس بدهد و در طول شب خشک بماند.
بهداشت - مرتباً نواحی حساس خود را بشویید و هنگام رفتن به دستشویی همیشه از جلو به عقب پاک کنید.
لوازم آرایشی - از شامپوها، صابونها یا مرطوبکنندههای معطر خودداری کنید، زیرا این مواد میتوانند پوست را تحریک کرده یا تعادل فلور واژن را به هم بزنند.
رژیم غذایی - خوردن ماست بیشتر میتواند به حفظ تعادل باکتریها و قارچها در سراسر بدن کمک کند.

وقتی عفونت واژن در دوران بارداری تشخیص داده میشود، واقعاً چه اتفاقی میافتد؟
این ویزیت کوتاهتر و سادهتر از آن چیزی است که اکثر مردم انتظار دارند. پزشک در مورد ترشحات، بو و زمان آن، هرگونه خارش یا درد، آنتیبیوتیکهای اخیر، شرکای و عفونتهای قبلی سؤال خواهد کرد. این سؤالات چیزی بیش از پر کردن فرم هستند؛ آنها تعیین میکنند که کدام آزمایشها تجویز شوند.
چرا درمان با دقت انتخاب میشود: داروها چگونه عمل میکنند
دو سوال در هر تصمیم تجویز دارو در اینجا مطرح است. آیا دارو به مشکل مورد نظر میرسد و چه مقدار از آن به بقیه بدن میرسد؟ در دوران بارداری، سوال دوم اهمیت بیشتری پیدا میکند. داروهای ضد قارچ مورد استفاده برای عفونتهای قارچی عمدتاً به دستهای به نام آزولها تعلق دارند. آنها در توانایی قارچ در ساخت غشای سلولی خود اختلال ایجاد میکنند، بنابراین مخمر نمیتواند خود را حفظ کند و دوباره میمیرد.
آزولها به صورت کرم، داخل واژنی و قرصهای بلعیده شده از طریق دهان موجود هستند. اشکال موضعی در جایی که قرار میگیرند عمل میکنند و مقدار بسیار کمی از آنها وارد جریان خون میشود. آزولهای خوراکی در سراسر بدن گردش میکنند. CDC آزولهای موضعی را به جای ضد قارچهای خوراکی برای درمان مخمر در دوران بارداری توصیه میکند، زیرا مواجهه سیستمیک از اشکال خوراکی زمانی که یک گزینه موضعی مؤثر است، توجیهپذیرتر است.
زمانبندی نیز در تصمیمگیریها نقش دارد. پزشکان ارزیابی میکنند که بیمار در کدام سهماهه بارداری قرار دارد، آیا علائم به اندازه کافی شدید هستند که درمان فعلی را توجیه کنند یا منتظر بمانند و آیا داروی دیگری که برای چیز دیگری مصرف میشود ممکن است با آن تداخل داشته باشد یا خیر.
هیچکدام از اینها به این معنی نیست که بیماران باردار درمان نمیشوند. این به این معنی است که فهرست داروها محدودتر شده و دلیل آن عمدی است. وقتی کسی میپرسد که چرا پزشک به جای کرم سریعالاثری که دوستش استفاده میکرد، کرم یک هفتهای تجویز کرده است، پاسخ این است: هدف، درمان مؤثر و در عین حال پایین نگه داشتن میزان مواجهه کودک با ویروس تا حد امکان است.
آیا کرمهای ضد قارچ بدون نسخه در دوران بارداری بیخطر هستند؟
این یکی از پرجستجوترین سوالات در مورد این موضوع است که اغلب پیرامون نام یک محصول خاص مطرح میشود. خود محصول کمتر از دو ویژگی اهمیت دارد: اینکه حاوی چه دسته دارویی است و دوره درمان چقدر طول میکشد.
بیشتر داروهای ضد قارچ موجود در داروخانهها برای استفاده در واژن، آزولهای موضعی هستند که CDC و کلینیک مایو آنها را به عنوان گزینه ترجیحی برای عفونتهای قارچی در دوران بارداری معرفی میکنند. این داروها که به صورت کرم یا داخل واژن استفاده میشوند، به صورت موضعی عمل میکنند و جذب آنها به جریان خون حداقل است. از نظر خود دارو، اینها همان مواد فعالی هستند که یک پزشک انتخاب میکند.
پس چرا دستورالعملها و پزشکان هنوز میگویند «اول با ما صحبت کنید»؟ سه دلیل، که هیچکدام از آنها در مورد خطرناک بودن کرم نیست.
اول اینکه، تشخیص ممکن است اشتباه باشد. مخمری که خود فرد تشخیص میدهد اغلب واژینوز باکتریایی یا چیز دیگری است و یک ضد قارچ کمکی به آنها نمیکند. در دوران بارداری، تأخیر اهمیت بیشتری دارد.
دوم، بستهبندی ممکن است به سمت کوتاهترین دوره درمانی سوق داده شود. دستورالعملهای CDC برای بیماران باردار، دورههای درمانی موضعی طولانیتر را به رژیمهای درمانی بسیار کوتاه ترجیح میدهد، زیرا شرایطی که مخمر را تغذیه میکند، همچنان ادامه دارد. محصولی که برای راحتی انتخاب میشود، ممکن است اثر درمانی کافی نداشته باشد.
سوم، قرصهای ضد قارچ خوراکی موضوع متفاوتی هستند. برخی از آنها در مکانهای خاصی بدون نسخه در دسترس هستند و پزشکان معمولاً به دلیل سوالاتی که در مطالعات مشاهدهای در مورد قرار گرفتن سیستمیک در معرض آنها مطرح شده است، از مصرف آنها در دوران بارداری، به ویژه در سه ماهه اول، اجتناب میکنند. این دقیقاً همان نوع ظرافتی است که یک برچسب نمیتواند منتقل کند.
بسیاری از پزشکان، راهکار عملی میانه را در پیش میگیرند: اگر قبلاً عفونت قارچی تأیید شدهای داشتهاید، الگوی آن را تشخیص دادهاید و در حال حاضر تحت مراقبتهای دوران بارداری هستید، با مطب تماس بگیرید. یک مکالمه کوتاه میتواند تأیید کند که مصرف آزول موضعی منطقی است، فرم و طول دوره مناسب برای بارداری را پیشنهاد دهد و نقطهای را تعیین کند که در صورت عدم بهبود علائم، مجدداً بررسی شود. این کار، دروازهبانی نیست؛ بلکه نیمه بعدی درمان دقیق است.
چه کسی معمولاً فوراً تحت درمان قرار میگیرد و چه کسی معمولاً منتظر میماند
هر آزمایش مثبتی منجر به تجویز دارو نمیشود، و درک منطق آن از سردرگمی زیادی جلوگیری میکند.
عفونتهای علامتدار درمان میشوند. به بیمار بارداری که خارش و ترشح از مخمر تایید شده، بو و ترشح از واژینوز باکتریایی، یا هرگونه شواهدی از تریکومونیازیس دارد، معمولاً فوراً درمان ارائه میشود (CDC). تسکین علائم دلیل کافی است و برای تریکومونیازیس، پیامدهای احتمالی بارداری فوریت را افزایش میدهد.
واژینوز باکتریایی بدون علامت، منطقه خاکستری است. از آنجا که آزمایشهای غربالگری و درمان واژینوز باکتریایی بدون علامت در بارداریهای کمخطر، به طور مداوم زایمان زودرس را کاهش نداده است، CDC غربالگری روتین را توصیه نمیکند و پزشکی که به طور اتفاقی واژینوز باکتریایی را در بیماری بدون علامت پیدا میکند، ممکن است به طور منطقی در مورد نظارت دقیق صحبت کند. برخی از تیمهای مراقبتی در مورد بیمارانی که سابقه زایمان زودرس دارند، دیدگاه متفاوتی دارند، جایی که جرم تغییر میکند. این یک قضاوت است و به تیمی تعلق دارد که تاریخچه کامل را میداند.
از ناقلین استرپتوکوک گروه B طبق برنامه خواسته میشود که منتظر بمانند. درمان در دوران بارداری باکتری را دور نگه نمیدارد، بنابراین برنامه این است که در طول زایمان آنتیبیوتیک مصرف شود، نه اینکه چند هفته قبل در کلینیک دوره درمانی گذرانده شود (CDC). یک نمونه مثبت در برنامه زایمان ثبت میشود، نه اینکه درجا درمان شود.
زمانبندی در دوران بارداری نیز بر تصمیمگیریها تأثیر میگذارد. پزشکان گاهی اوقات ترجیح میدهند درمان غیر فوری را به بعد از سه ماهه اول موکول کنند، زمانی که داروی مورد نظر دادههای اطمینانبخشی در اوایل بارداری ندارد، مشروط بر اینکه علائم قابل تحمل باشند. برعکس، عفونتی که نزدیک به تاریخ زایمان شناسایی شود، ممکن است به سرعت درمان شود تا کانال زایمان تا حد امکان آرام شود.
بیمارانی که از آستانه پایینتر برای درمان سود میبرند شامل مبتلایان به دیابت، عفونتهای مکرر یا بیماریهای ایمنی هستند. چیزی که همه این گروهها را متحد میکند این است که تصمیم گیری بر اساس تصویر فردی است نه فقط نتیجه آزمایش، به همین دلیل است که یک نتیجه مثبت باید به جای یک فرض، باعث گفتگو شود.
روزها و هفتههای بعدی معمولاً چگونه به نظر میرسند و چرا پیگیری اهمیت دارد
بیشتر مردم میخواهند بدانند چه زمانی حالشان بهتر میشود، و پاسخ صادقانه این است که بستگی به ارگانیسم بدن و نوع درمان دارد.
با مصرف داروهای ضد قارچ موضعی برای مخمر، خارش و سوزش اغلب در عرض چند روز اول شروع به کاهش میکند، اگرچه دوره کامل باید طبق دستورالعمل تکمیل شود زیرا قطع زودهنگام دارو باعث عود بیماری میشود. سوزش خفیف هنگام استفاده از کرم رایج است و معمولاً برطرف میشود. با مصرف آنتیبیوتیک برای واژینوز باکتریایی، بو و ترشحات معمولاً در طول دوره درمان بهبود مییابند. در مورد تریکومونیازیس، علائم معمولاً با از بین رفتن انگل برطرف میشوند و انتظار میرود که شرکا قبل از از سرگیری رابطه جنسی، درمان خود را تکمیل کنند.
این چیزی است که به ندرت به مردم گفته میشود: به سه دلیل، احساس بهتر شدن پایان داستان در بارداری نیست.
مخمر میتواند پس از آنتیبیوتیکها ایجاد شود. درمان واژینوز باکتریایی (BV) باکتریها را مختل میکند و این گاهی اوقات یک یا دو هفته بعد، راه را برای رشد بیش از حد کاندیدا باز میکند. شناخت این توالی، از احساس یک راز جلوگیری میکند.
واژینوز باکتریایی (BV) برمیگردد. CDC عود را امری رایج توصیف میکند. تکرار علائم چند هفته پس از درمان به معنای شکست دوره اول نیست؛ بلکه ممکن است به این معنی باشد که محیط هورمونی زمینهساز بازگشت بیماری بوده است و تیم مراقبت تصمیم خواهد گرفت که آیا دوباره درمان شود یا رویکرد را تغییر دهد.
تریکومونیازیس نیاز به آزمایش مجدد دارد. CDC توصیه میکند که ظرف سه ماه دوباره بررسی شود زیرا عفونت مجدد مکرر است. این قرار ملاقات بخشی از درمان است، نه یک گزینه اضافی اختیاری.
برای استرپتوکوک گروه B، هفتههای پس از مثبت شدن آزمایش، بیشتر به برنامهریزی مربوط میشود تا درمان: اطمینان از اینکه نتیجه در پرونده زایمان ثبت میشود و تیم زایمان میداند که قرار است در طول زایمان آنتیبیوتیک تجویز شود.
رشتهای که همه اینها را به هم متصل میکند، یکی است. عفونت واژن در دوران بارداری در بدنی رخ میدهد که شیمی آن به طور فعال در حال تغییر است، بنابراین انتظار معقول، درمان، مراقبت و بررسی است. هر کسی که علائمش تا پایان دوره تجویز شده به وضوح بهبود نیافته یا بازگشته است، باید به تیم پزشکی اطلاع دهد، نه اینکه فرض کند صرفاً بارداری است.
آنچه مردم اغلب در مورد عفونتهای واژن در دوران بارداری اشتباه میکنند
افسانهها پیرامون این موضوع جمع شدهاند، بخشی به این دلیل که این موضوع خصوصی است و بخشی به این دلیل که اینترنت به هشدارها پاداش میدهد. چند اصلاحیه، که هر کدام ریشه در راهنماییهای جریان اصلی دارند.
«عفونت قارچی به نوزاد آسیب میرساند.» قارچ واژن با سقط جنین یا نقص مادرزادی مرتبط نیست. پیامد واقعی آن ناراحتی است، به علاوه احتمال برفک دهان نوزاد در صورت فعال بودن در زمان زایمان وجود دارد که هر دو قابل درمان هستند.
«هر زن بارداری باید برای جلوگیری از زایمان زودرس از نظر BV غربالگری شود.» این منطقی به نظر میرسد و محققان امیدوار بودند که این موضوع درست باشد. آزمایشها در بارداریهای کمخطر، کاهش واضحی در زایمان زودرس ناشی از غربالگری و درمان BV خاموش نشان نداد، به همین دلیل است که CDC غربالگری روتین را توصیه نمیکند.
«مصرف آنتیبیوتیکها در دوران بارداری همیشه ممنوع است.» از مصرف برخی از آنها اجتناب میشود، اما آنتیبیوتیکهای مورد استفاده برای واژینوز باکتریایی و تریکومونیازیس سابقه طولانی دارند و در دستورالعملهای CDC برای بیماران باردار ذکر شدهاند. امتناع از درمان عفونت تایید شده به دلیل ترس کلی میتواند آسیب بیشتری نسبت به خود دارو داشته باشد.
«ماست، سیر یا روغن درخت چای آن را پاک میکند.» هیچ مدرک معتبری وجود ندارد که نشان دهد هیچ یک از این موارد عفونت واژن را درمان میکنند و قرار دادن هر چیزی که مطالعه نشده باشد در واژن در دوران بارداری، خطر را بدون فایده اثبات شده افزایش میدهد. تحقیقات پروبیوتیک در حال انجام و نامشخص است؛ در هیچ دستورالعملی جایگزین درمان استاندارد نشده است.
«دوش واژن را تمیز نگه میدارد.» دوش واژن، لاکتوباسیلهای محافظ را از بین میبرد و با احتمال بیشتر ابتلا به واژینوز باکتریایی (BV) مرتبط است (NHS). واژن خودش را تمیز میکند؛ شستن قسمت بیرونی آن با آب کافی است.
«آزمایش مثبت استرپتوکوک گروه B به این معنی است که من عفونت دارم.» این به معنای ناقل بودن است که امری رایج و بیضرر برای ناقل است. برنامه، آنتیبیوتیک در زمان زایمان است، نه درمان فعلی.
«اگر دوباره عود کند، درمان مؤثر نبوده است.» عود، بهویژه واژینوز باکتریایی و مخمر، بیش از هر شکستی، نشاندهنده محیط هورمونی بارداری است. این دلیلی برای پیگیری است، نه سرزنش خود.

سوالاتی که باید از تیم مراقبت خود بپرسید
یک لیست کوتاه که در یک قرار ملاقات همراه داشته باشید، یک ملاقات عجلهای را به یک ملاقات مفید تبدیل میکند. این سوالات با تصمیماتی که پزشکان در واقع میگیرند، مطابقت دارند، بنابراین پاسخها معمولاً مشخص هستند.
من به کدام عفونت مبتلا هستم و چگونه تأیید شده است؟ دانستن اینکه تشخیص بر اساس سواب، میکروسکوپ یا آزمایش مولکولی است، میزان قطعیت آن را مشخص میکند.
آیا درمان در حال حاضر توصیه میشود یا مراقبت در این مرحله از بارداری منطقی است؟ این موضوع مستقیماً تمایز علامتدار در مقابل خاموش را آشکار میکند.
چرا این نوع دارو، کرم یا قرص، برای شرایط من مناسب است؟ پاسخ معمولاً به این بستگی دارد که ارگانیسم در کجا زندگی میکند و چه مقدار دارو به جریان خون میرسد.
در طول هفته آینده چه احساسی باید داشته باشم و چه چیزی نشان میدهد که درمان مؤثر نبوده است؟
آیا شریک زندگی من نیاز به آزمایش یا درمان دارد؟ برای تریکومونیازیس ضروری است، اما معمولاً برای مخمر یا واژینوز باکتریایی اینطور نیست.
آیا به تکرار آزمایش یا ویزیت بعدی نیاز دارم و چه زمانی؟ این سوالی است که اغلب پرسیده نمیشود.
آیا این درمان میتواند منجر به مشکل دیگری مانند عفونت قارچی بعد از آنتیبیوتیک شود و در این صورت چه باید بکنم؟
این موضوع چه تاثیری بر برنامه زایمان من دارد؟ به ویژه در مورد استرپتوکوک گروه B و مخمرهایی که نزدیک به تاریخ زایمان فعال هستند، اهمیت دارد.
آیا در سابقهی من موردی مانند دیابت یا زایمان زودرس قبلی وجود دارد که رویکرد شما را در این مورد تغییر دهد؟
اگر علائم بعد از درمان دوباره عود کنند، آیا باید تماس بگیرم یا حضوری مراجعه کنم؟
یک سوال دیگر، که حتی وقتی همه چیز سرراست است هم ارزش پرسیدن دارد: محدوده طبیعی ترشح برای من در این مرحله چقدر است تا بدانم چه چیزی تغییر محسوب میشود؟ این محدوده پایه، قضاوتهای بعدی را آسانتر میکند و بیمار را به جای یک تماشاگر منتظر نوبت بعدی، به یک شریک آگاه در پیگیریهای بعدی خود تبدیل میکند.
چه زمانی با پزشک خود تماس بگیرید
بیشتر عفونتهای واژن در دوران بارداری به جای اینکه فوری باشند، ناراحتکننده هستند و مراجعه منظم به پزشک متخصص زنان و زایمان اولین قدم مناسب برای تغییر مداوم در ترشحات، خارش، بو یا درد است. برخی از موارد سریعتر برطرف میشوند.
در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر، همان روز با تیم مراقبت خود تماس بگیرید:
خونریزی واژینال، فراتر از لکه بینی خفیف پس از معاینه.
فوران ناگهانی یا چکه کردن مداوم مایع آبکی، که میتواند نشانهای از پارگی غشاها باشد.
سفت شدن یا گرفتگی منظم رحم قبل از هفته ۳۷ بارداری، یا درد کمر که به طور منظم میآید و میرود.
تب، لرز یا احساس ناخوشی عمومی در کنار علائم لگنی.
درد در ناحیه پایین شکم یا لگن که شدید، مداوم یا رو به وخامت است.
سوزش ادرار همراه با درد در پهلو یا کمر، یا وجود خون در ادرار، که ممکن است نشان دهنده عفونت کلیه باشد.
ترشحاتی که سبز، زرد، کفآلود یا بدبو هستند و به سرعت ظاهر میشوند.
علائمی که تا پایان دوره تجویز شده به طور واضح بهبود نیافتهاند، یا اینکه ظرف چند هفته پس از درمان برمیگردند.
کاهش قابل توجه حرکات معمول کودک، در هر مرحله از سه ماهه سوم.
در صورت خونریزی شدید، درد شدید شکم، تب بالا همراه با گیجی یا تنفس سریع، یا هر علامتی که شدت آن ترسناک به نظر میرسد، فوراً به اورژانس مراجعه کنید. به این غریزه اعتماد کنید؛ در دوران بارداری به ندرت اشتباه میشود.
این فهرستها برای کمک به شما در تصمیمگیری در مورد زمان برداشتن گوشی تلفن وجود دارند، نه برای تشخیص چیزی. هر تصمیمی در مورد آزمایش، درمان، زمانبندی و پیگیری به تیمی که از بارداری شما مراقبت میکند، بستگی دارد که میتواند سابقه شما، مرحله بارداری و معاینه شما را با هم بسنجد. اگر مطمئن نیستید که آیا چیزی نیاز به تماس دارد یا خیر، همین عدم اطمینان دلیل کافی برای انجام آن است.
سوالات متداول
آیا استفاده از کرم ضد قارچ بدون نسخه در دوران بارداری بیخطر است؟
کرمها و ژلهای موضعی ضد قارچ آزول، دستهای از داروها هستند که CDC و کلینیک مایو آنها را برای عفونتهای قارچی در دوران بارداری ترجیح میدهند، زیرا مقدار بسیار کمی از آنها جذب جریان خون میشود. پزشکان هنوز هم از شما میخواهند که ابتدا معاینه شوید، زیرا قارچی که خودتان تشخیص میدهید اغلب BV یا چیز دیگری است و بارداری معمولاً دوره طولانیتری نسبت به محصولات کوتاهمدت دارد. قرصهای ضد قارچ خوراکی معمولاً در دوران بارداری اجتناب میشوند.
آیا ممکن است در دوران بارداری به عفونت قارچی مبتلا شوم؟
بله، و این یکی از رایجترین دلایلی است که بیماران باردار را نگران میکند. استروژن بالاتر، گلیکوژن را در سلولهای واژن افزایش میدهد که کاندیدا را تغذیه میکند و تنظیمات ایمنی در دوران بارداری، رشد بیش از حد را آسانتر میکند. مخمر واژن با سقط جنین یا نقص مادرزادی مرتبط نیست. عواقب اصلی آن ناراحتی و احتمال برفک دهان نوزاد در صورت فعال بودن در زمان زایمان است. درمان در دوران بارداری معمولاً موضعی است و تمایل به زمان بیشتری دارد.
شایعترین عفونت در دوران بارداری چیست؟
در میان بیماریهای واژن، واژینوز باکتریایی شایعترین بیماری است و عفونتهای قارچی نیز با فاصله کمی در رتبه بعدی قرار دارند. واژینوز باکتریایی اغلب هیچ علامتی ایجاد نمیکند، بنابراین اغلب در آزمایش تشخیص داده میشود تا اینکه گزارش شود. فراتر از واژن، عفونتهای دستگاه ادراری نیز در دوران بارداری شایع هستند و حدود یک چهارم زنان باردار حامل استرپتوکوک گروه B هستند که بیشتر ناقل بیماری است تا عفونت، اما مراقبتهای زایمان را شکل میدهد.
از کجا بفهمم تو بارداری عفونت دارم یا نه؟
اغلب بدون آزمایش نمیتوانید مطمئن باشید، زیرا خود بارداری ترشحات و حساسیت را افزایش میدهد. پزشکان بر تغییر تمرکز میکنند: ترشحاتی که به طور قابل توجهی خاکستری، سبز، زرد یا کفآلود میشوند، بوی قوی یا ماهی میدهند، یا خارش، سوزش و دردی که ادامه دارد. چندین بیماری مرتبط، از جمله BV و تریکومونیازیس، اغلب خاموش هستند، به همین دلیل است که مراقبتهای دوران بارداری شامل آزمایش به جای انتظار برای علائم میشود.
آیا واژینوز باکتریایی در دوران بارداری باعث زایمان زودرس میشود؟
در مطالعات مشاهدهای، BV با زایمان زودرس مرتبط است، اما آزمایشهایی که زنان باردار بدون علامت را غربالگری و درمان کردند، زایمانهای زودرس را به طور مداوم کاهش ندادند. به همین دلیل، CDC غربالگری روتین BV را در دوران بارداری توصیه نمیکند، در حالی که BV علامتدار درمان میشود. اینکه آیا BV بدون علامت درمان شود یا خیر، به قضاوت تیم مراقبت بستگی دارد، به ویژه برای بیمارانی که سابقه زایمان زودرس داشتهاند.
چه آنتی بیوتیک هایی برای عفونت واژن در دوران بارداری استفاده می شود؟
واژینوز باکتریایی و تریکومونیازیس با آنتیبیوتیکهایی که باکتریهای کماکسیژن و انگلهای خاصی را هدف قرار میدهند، درمان میشوند؛ دستورالعملهای CDC، مترونیدازول و کلیندامایسین را به شکل خوراکی یا واژینال، بسته به تشخیص، در دوران بارداری قابل قبول میداند. تریکومونیازیس به داروی خوراکی نیاز دارد زیرا انگل به مکانهایی میرسد که کرم نمیتواند به آنها برسد. انتخاب دارو، شکل و طول دوره به پزشک تجویزکننده بستگی دارد.
چرا عفونت قارچی من بعد از درمان در دوران بارداری دوباره عود کرد؟
عود در دوران بارداری معمولاً نشان دهنده محیط هورمونی است تا شکست درمان. استروژن گلیکوژن واژن را بالا نگه میدارد، بنابراین کاندیدا منبع غذایی ثابتی دارد و آنتیبیوتیکهایی که برای مشکل دیگری مصرف میشوند میتوانند باکتریهای محافظ را کاهش دهند. مخمر گاهی اوقات به همین دلیل پس از درمان BV ظاهر میشود. بازگشت علائم دلیلی برای تماس با تیم مراقبت شما است که ممکن است شما را دوباره معاینه کرده و برنامه را تنظیم کنند.
اگر عفونت واژن در دوران بارداری درمان نشود، چه اتفاقی میافتد؟
بستگی به ارگانیسم دارد. مخمر درمان نشده عمدتاً باعث ناراحتی مداوم و احتمال برفک دهان نوزاد میشود. واژینوز باکتریایی علامتدار درمان نشده، همچنان باعث ایجاد علائم میشود و با زایمان زودرس مرتبط است، اگرچه ثابت نشده است که باعث آن میشود. تریکومونیازیس درمان نشده ارتباط قویتری با زایمان زودرس و وزن کم هنگام تولد دارد، به همین دلیل CDC توصیه میکند که آن را درمان کنید. آلودگی به استرپتوکوک گروه B در طول زایمان مورد توجه قرار میگیرد، نه قبل از آن.
آیا بعد از درمان عفونت واژن در بارداری، به آزمایش پیگیری نیاز دارم؟
برای تریکومونیازیس، CDC توصیه میکند که آزمایش مجدد ظرف سه ماه انجام شود زیرا عفونت مجدد شایع است. برای BV، عود مکرر است و برخی از راهنماییها نشان میدهد که ارزیابی مجدد در دوران بارداری ممکن است در نظر گرفته شود، به خصوص اگر علائم ادامه داشته باشند. برای مخمر، بررسی مجدد معمولاً برای علائمی که برطرف نمیشوند یا برمیگردند، در نظر گرفته میشود. تیم مراقبت شما بر اساس سابقه و پاسخ شما تصمیم میگیرد که کدام مورد اعمال میشود.
آیا عفونت واژن در دوران بارداری میتواند بر زایمان تأثیر بگذارد؟
استرپتوکوک گروه B واضحترین اثر را دارد: یک سواب مثبت بین هفتههای ۳۶ و ۳۷ منجر به تجویز آنتیبیوتیک از طریق ورید در طول زایمان میشود تا انتقال به نوزاد را کاهش دهد. مخمر فعال در هنگام زایمان میتواند به صورت برفک دهان یا بثورات پوشک به نوزاد منتقل شود که هر دو قابل درمان هستند. تریکومونیازیس با زایمان زودرس مرتبط است، به همین دلیل است که در صورت تشخیص، درمان میشود. تیم زایمان شما بر اساس هر نتیجه تأیید شده برنامهریزی میکند.


وبلاگ وبلاگ سلامتی
